కొందరు కథల కోసం ఎక్కడెక్కడికో వెళ్తారు. సందీప్ మాత్రం కథలను తన ఇంటి గడప దగ్గరే కనుగొన్నాడు — తెల్లవారుజామున వేసే ముగ్గులో, వేపచెట్టు నీడలో, కాఫీ కప్పు కోసం జరిగే చిన్న చిన్న గొడవల్లో.

ఆయన కలం గంభీరమైన మాటలు చెప్పదు. అమ్మమ్మ గొంతులా మెత్తగా, తాతయ్య నవ్వులా నిష్కపటంగా మాట్లాడుతుంది. జీవితంలోని అతి పెద్ద కథలన్నీ అతి చిన్న క్షణాల్లోనే దాగి ఉంటాయని ఆయనకు తెలుసు.

పల్లెటూరి మట్టివాసన, పాత పెంకుటిల్లు, ఒకరి చేతిలో ఒకరి చేయి — ఇవే ఆయన కథల ప్రాణం. సందీప్ రాసేది కేవలం కథలు కాదు; మనం మర్చిపోతున్న మనసారా నవ్వులను, పాత జ్ఞాపకాలను మళ్ళీ మన చేతిలో పెట్టే ఆప్యాయత.